نحوه پرورش مرغ مینا

فهرستی کامل از نژادهای مرغ مینا 🐦 (انواع مرغ مینا )

میناها به عنوان پرندگان اهلی نگهداری می کنند. تاثیر این پرنده در فرهنگ هندی بسیار زیاد است و اشعار و سروده های بسیاری در مورد آنها وجود دارد. این پرندگان نقش عمده ای در سنت، افسانه ها و رسوم کشور هندوستان ایفا کرده اند. مرغ مینا در هندوستان رمز عشق به شمار می رود .امروزه بالغ بر ۲۶ گونه مینا وجود دارد که در دو دسته میناهای گوشواره ای و میناهای واقعی طبقه بندی می شوند. مهم ترین نژاد های میناها در ادامه معرفی خواهیم کرد:

 

مینای صورت زرد (Mino dumontii)

این مینا گونه ای از تیره سارها می باشد که در گینه نو و در نزدیکی جزایر کوچک تر یافت می شود. زیستگاه این پرنده جنگل های بارانی و گرمسیری است. مینای صورت زرد یکی از بزرگ ترین گونه های میناست که اندازه اش ۲۳ تا ۲۶ سانتی متر و وزنش ۲۱۷ گرم می باشد. سر و بدن، سیاه متالیک و نوک به رنگ نارنجی و نشانه های زرد رنگ دور چشم ها وجود دارد.

میناهای صورت زرد معمولا در گروه های کوچک یافت می شوند. البته گروه های ۲۰۰ تایی از این پرندگان نیز گزارش شده است. پرنده ای  فوق العاده پر سرو صداست که قابلیت تقلید فوق العاده ای دارد. جالب است بدانید که این پرنده فقط یک جفت برای زندگی برمی گزیند.

 

 

مینای صورت زرد
مینای صورت زرد

 

مینای طلایی ( Mino anais)

این پرنده در جنگل های پر باران و گرمسیری گینه نو زندگی می کند. اندازه اش ۲۵ سانتی متر و وزنش ۱۵۲ گرم می باشد. میوه ها بخش عمده رژیم غذایی این پرنده را تشکیل می دهند. مینای طلایی دارای دو زیر گونه است.( نحوه حمام کردن مرغ مینا)

 

 

مینای طلایی
مینای طلایی

 

مینای دم دراز (Mino kreffti)

مینای دم دراز که از لحاظ ظاهری شباهت زیادی به مینای صورت زرد دارد، در مجمع الجزایر بیسمارک و بخش های شمالی جزایر سلیمان زندگی می کند. مینای دم دراز یکی از بزرگ ترین گوه های مینا به شمار می رود. اندازه این پرنده ۲۹ تا ۳۲ سانتی متر است. طول بال ۱۵/۴ تا ۱۶/۸ سانتی متر و دم ۱۱/۲ تا ۱۲/۱ سانتی متر می باشد. اندازه این مینا اندکی بزرگ تر از مینای صورت زرد می باشد. رنگ پرهای این پرنده سیاه مایل به بنفش است. دور چشم این پرنده به رنگ نارنجی_زرد است. زیر شکم و بال ها به رنگ زرد است که به هنگام پرواز قابل تشخیص است.

مینای دم دراز اغلب در سوراخ درختان خرما آشیانه خود را می سازد و از میوه ها و توت ها تغذیه می کند. پرنده ای بسیار پر سر و صداست که قادر است انواع سوت ها و آواها را تقلید کند.

 

 

مینای دم دراز
مینای دم دراز

 

مینای سولاوسی (Basilornis celebensis)

این مینا بومی جزایر سولاوسی در اندونزی می باشد. این پرنده در جنگل های مرطوب و گرمسیری زندگی می کند. اندازه مینای سولاوسی ۲۳ تا ۲۷ سانتی متر می باشد. رنگ این پرنده سیاه براق است و دارای کاکلی می باشند که در نرها بزرگ تر است. دو طرف صورت و گلو دارای لکه های سفید رنگ می باشد. دور چشم حلقه ای آبی دارد. پرنده های جوان دارای رنگ قهوه ای هستند. میوه ها و حشرات غذای این پرنده را تشکیل می دهند.

 

 

مینای سولاوسی
مینای سولاوسی

 

مینای گردن سفید (Streptocitta albicollis)

اندازه این مینا بزرگ و دمش بلند می باشد. از آنجایی که این مینا شباهت زیادی به کشکرک (magpie) دارد، در گذشته به آن کشکرک سولاوسی گفته می شد. این پرنده بومی جزایر سولاوسی و جزایر کوچک تر اندونزی می باشد. مینای گردن سفید دارای دو زیر گونه است. گردن و شکم این مینا سفید و نوکش زرد رنگ است.

 

مینای گردن سفید
مینای گردن سفید

 

 

مینای نوک فنچی (Scissirostrum dubium)

مینای سهره ای یا سار نوک فنچی بومی جزیره سولاوسی اندونزی می باشد. زیستگاه این پرنده دشت های گرمسیری و یا جنگل های گرمسیری کوهستانی است. میناای نوک فنچی به صورت گروهی آشیانه می سازند و تعداد کولونی آنها ممکن است به صدها پرنده برسد. این میناها از میوه ها، حشرات و دانه ها تغذیه می کنند. این میناها فوق العاده پر سر و صدا هستند. مینای نوک فنچی نخستین بار توسط پرنده شناس انگلیسی، شرح داده شد.

 

 

مینای نوک فنچی
مینای نوک فنچی

 

 

مینای اپو (Basilornis miranda)

این مینا با نام سار کوه آپو نیز شناخته می شود و نام لاتین آن به معنای شکفت انگیز می باشد. مینای اپو بومی جزیره میندانائو در جنوب فیلیپین است. زیستگاه این پرنده جنگل های کوهستانی بالای ۱۲۵۰ متر می باشد. مینای اپو دارای دم بلندی است و اندازه اش ۳۰ سانتی متر و وزنش ۱۱۰ گرم می باشد. پرهای این پرنده سیاه براق است بجز پرهای پشت که به رنگ سفید هستند. دور چشم به رنگ زرد است. نوک و پاها نیز زرد می باشند. نر و ماده هم شکل هستند. این پرنده کاکل نرمی دارد. پرنده های جوان شبیه بالغ ها هستند با این تفاوت که پوشش آنها کدر است.

میناهای اپو از حشرات و توت ها تغذیه می کنند و به صورت جفتی در گروه های کوچک دیده می شوند. این میناها آشیانه خود را در سوراخ درختان می سازند و با شاخه ها و برگ ها آن را می پوشانند.

 

مینای اپو
مینای اپو

 

 

مینای تاج طلایی (Ampeliceps coronatus)

مینای تاج طلایی از شمال شرقی هندوستان تا جنوب شرقی آسیا پراکنده می باشد. زیستگاه اصلی اش جنگل های گرمسیری و مرطوب است. اندازه این پرنده ۲۰ سانتی متر و وزنش ۷۹ تا ۱۰۰ گرم می باشد. غذای اصلی مینای تاج طلایی میوه ها و حشرات هستند. این میناها آشیانه خود را در سوراخ درختان می سازند و معمولا ۳ تا ۴ تخم می گذارند . این میناها در گروه های کوچک زندگی می کنند.

 

 

مینای تاج طلایی
مینای تاج طلایی

 

 

مینای گوشواره ای معمولی (Gracula religiosa)

به این پرنده که مینای گوشواره ای می گویند یکی از محبوب ترین پرندگان خانگی به شمار می رود. رنگ این پرنده سیاه براق است و قسمت هایی به رنگ زرد_ نارنجی در اطراف سر و پشت گردن وجود دارد. با وجود اندازه ۲۹ سانتی متری، این پرنده از مینای معمولی بزرگ تر است. نرو ماده این پرنده شبیه هم هستند. جوان تر ها دارای نوک کدرتر می باشند. مینای گوشواره ای دارای ۷ یا ۸ زیر گونه می باشد که تفاوت های اندکی با هم دارند. این پرنده اغلب با صدای بلند و تیز خود شناخته می شود. سر و صدای این پرنده به هنگام طلوع و غروب آفتاب بیشتر است.

مینای گوشواره ای در تقلید صدا بسیار مهارت دارند و باید از سنین جوانی مورد آموزش قرار بگیرند. احتمالا بعد از کاسکو و دو گونه از آمازون ها، این پرنده جز بهترین پرندگان در تقلید صدا می باشد. این پرنده در بخش های وسیعی از جنوب شرقی آسیا، از هند و نپال تا چین، تایلند، اندونزی و فیلیپین یافت می شود. آنها همه چیز خوار هستند و از میوه ها، شهد گیاهان و حشرات تغذیه می کنند.

 

 

مینای گوشواره ای معمولی
مینای گوشواره ای معمولی

 

 

مینای گوشواره ای جنوبی (Graculaindica)

این پرنده بومی جنوب غربی هند و سریلانکا می باشد و از لحاظ ظاهری شباهت زیادی به مینای گوشواره ای دارد.( برای دانستن نحوه نگهداری مرغ مینا اینجا کلیک کنید)

 

 

مینای گوشواره ای جنوبی
مینای گوشواره ای جنوبی

 

 

مینای گوشواره ای نیاس (Gracula robusta)

این پرنده را با نام مینای نیاس می شناسند و بومی جزیره نیاس، در نزدیکی جزایر غربی سوماترا می باشد. این پرنده بزرگ ترین مینای گوشواره ای و بزرگ ترین عضو خانواده سارها به شمار می رود. اندازه اش ۳۰ تا ۳۶ سانتی متر، طول بالش ۲۰ تا ۲۱/۳ سانتی متر، دمش ۱۰ تا ۱۰/۸ سانتی متر و اندازه نوکش ۳/۱ تا ۳/۴ سانتی متر می باشد. وزن این پرنده نیز حدود ۴۰۰ گرم است. مینای گوشواره ای نیاس شباهت زیادی به مینای گوشواره ای معمولی دارد و همه چیز خوار است و از میوه ها، شهد گیاهان و حشرات تغذیه می کند.

این پرنده قدرت سخنگویی فوق العاده ای دارد و قیمتش بالاست. امروزه شکار این پرنده ممنوع اعلام شده است و گونه ای در معرض انقراض می باشد.

 

 

مینای گوشواره ای نیاس
مینای گوشواره ای نیاس

 

 

 

مینا گوشواره ای سریلانکا (Gracula Ptilogenys)

این پرنده بومی سریلانکا می باشد و زیستگاهش جنگل ها و زمین های زراعی است. آشیانه خود را در سوراخ درختان می سازد و معمولا دو تخم می گذارد. این پرنده که اندازه اش ۲۵ سانتی متر می باشد، دارای پوشش سیاه با براقیت سبز است. زیر بال های این مینا سفید است که به هنگام پرواز قابل رویت است. پاهایش قوی و به رنگ زرد روشن می باشند و دور چشمانش لکه های زرد رنگی وجود دارد.

نر و ماده یک شکل هستند و پرنده های جوان تر دارای نوکی کدرتر می باشند.همانند اکثر میناها، این مینا نیز همه چیز خوار است و از میوه ها و شهد گیاهان و حشرات تغذیه می کند. این پرنده با فرهنگ سریلانکا درآمیخته و نام آن را در بسیاری از اشعار می توان یافت. همچنین عکس آن را می توان روی تمبر این کشور دید.

 

 

مینای گوشواره ای سریلانکا
مینای گوشواره ای سریلانکا

 

 

مینای بزرگ (Acridotheresgrandis)

این مینا از شمال شرقی هند تا بنگلادش و جنوب شرقی آسیا پراکنده می باشد. اندازه اش حدود ۲۵ سانتی متر است و وزنش ۹۵ تا ۱۰۳ گرم می باشد. پرهایش سیاه رنگ است و نوک و پاها به رنگ زرد می باشد. زیستگاه این پرنده چمن زارها و زمین های زراعی می باشد. این مینا از حشرات، موریانه ها، دانه های برنج و توت ها تغذیه می کند.( تشخیص جنسیت مرغ مینا )

 

 

مینای بزرگ
مینای بزرگ

 

 

مینای تاج دار (Acridotheres cristatellus)

مینای تاج دار بومی کشورهای چین، ویتنام، کامبوج، لائوس، سنگاپور، میانمار، تایلند و مالزی می باشد. برخلاف سایر میناها، نوک این مینا به جای نارنجی- زرد، به رنگ سفید و خاکستری کدر است. اندازه مینای تاج دار ۲۵ تا ۲۷ سانتی متر می باشد و وزنش ۱۰۸ تا ۱۴۰ گرم است. این پرنده اغلب در حاشیه زمین های زراعی و شالیزارها سکونت دارد. همچنین در محیط های شهری و پارک ها نیز به وفور می توان آنها را دید. مینای تاج دار از حشرات و میوه ها و ته مانده غذای انسان ها تغذیه می کنند.( نحوه اهلی کردن مرغ مینا)

 

 

مینای تاج دار
مینای تاج دار

 

 

مینای جاوه ای (Acridotheresjavanicus)

مینای جاوه ای یا مینای دمگاه سفید، پوششی به رنگ سیاه دارد. بال ها به رنگ قهوه ای-سیاه است. پرهای پوششی زیر دم سفید رنگ  هستند. چشم ها به رنگ زرد لیمویی می باشد. پرنده های نابالغ به رنگ قهوه ای هستند. اندازه این مینا ۲۱ تا ۲۳ سانتی متر است و وزنش حدود ۱۰۰ گرم است. مینای جاوه ای بومی جاوه و بالی است و به تایلند، مالزی، سنگاپور، سوماترا، تایوان و ژاپن برده شده است. این پرنده در شهرها و زمین های زراعی به وفور یافت می شود. این پرنده همه چیز خوار است و از دانه ها، شهد گل ها و گیاهان، حشرات و زباله های انسان تغذیه می کند.

این پرنده اغلب در گروه های بزرگ دیده می شود و صدایش شبیه مینای معمولی است. این پرنده آشیانه اش را در سوراخ درختان می سازد و تخم هایش به رنگ آبی مایل به سبز است. این میناها از حضور در کنار انسان ها ترسی ندارند. مینای جاوه ای در اندونزی و مالزی به عنوان پرنده خانگی محبوبیت زیادی دارد.

 

 

مینای جاوه ای
مینای جاوه ای

 

 

مینای شکم روشن (Acridotheres cinereus)

مینای شکم روشن بومی شبه جزیره جنوبی سولاوسی اندونزی است. این پرنده اندازه ای متوسط دارد و ۲۵ سانتی متر است. رنگش مایل به خاکستری می باشد. این مینا اغلب در روستاها و زمین های زراعی زندگی می کند و از حشرات و میوه ها تغذیه می کند.

 

 

مینای شکم روشن
مینای شکم روشن

 

 

مینای جنگلی (Acridotheres fuscus)

مینای جنگلی در نواحی گرمسیری جنوب آسیا از نپال، بنگلادش، پاکستان، هند، برمه تا اندونزی زندگی می کند. زیستگاهش جنگل ها و زمین های زراعی می باشد. مینای جنگلی آشیانه خود را در سوراخ درختان خرما می سازد و اغلب سه تا شش تخم می گذارد. اندازه مینای جنگلی ۲۳ سانتی متر است و پرهای پوششی خاکستری می باشد و در قسمت سر و بال ها تیره تر هستند. قسمت های سفید زیر بال ها به هنگام پرواز کاملا مشخص می باشند. پیشانی دارای موهای طره ای می باشند. پاها و نوک به رنگ زرد روشن است. نر و ماده شبیه هم هستند اما جوان ها به رنگ قهوه ای می باشند. چشم های این مینا به رنگ زرد یا آبی است. همانند اغلب مینا ها، مینای جنگلی نیز همه چیز خوار است و از میوه ها، دانه ها و حشرات تغذیه می کند. در بسیاری از بخش های آسیا، این مینا به عنوان حیوان خانگی نگهداری می شود.

 

 

مینای جنگلی
مینای جنگلی

 

 

مینای طوق دار (Acridotheres albocinctus)

این مینا در هند، چین و میانمار یافت می شود. اندازه اش حدود ۲۵ سانتی متر است و پشت گردنش سفید رنگ می باشد. در چمن زارها و مناطق مرطوب، زمین های زراعی و روستاها زندگی می کند. این پرنده از حشراتی مانند ملخ ها و همچنین قورباغه ها و مارمولک ها و میوه ها تغذیه می کند. مینای طوق دار آشیانه اش را در سوراخ درختان می سازد و اغلب ۴ تخم می گذارد.

 

 

مینای طوق دار
مینای طوق دار

 

 

مینای ساحلی (Acridotheres ginginianus)

این مینا در بخش های شمالی جنوب آسیا پراکنده می باشد. از لحاظ رنگ بندی شبیه مینای معمولی است اما از لحاظ جثه کوچک تر است. سر سیاه است و پرهای قسمت های بالایی به رنگ خاکستری می باشند. پرنده نر و ماده از هم قابل تشخیص نیستند. پرنده های جوان تر دارای سر و گردنی به رنگ قهوه ای می باشند. زیستگاه این پرندگان معمولا در نزدیکی آب ها می باشد. آنها معمولا به صورت گروهی زندگی می کنند. این پرندگان فوق العاده پر سرو صدا هستند و قادر به تولید انواع صداها و سوت ها می باشند. مینای ساحلی اغلب از دانه ها، میوه ها و حشرات تغذیه می کنند. اندازه این پرنده ۲۲ سانتی متر و وزنش ۶۴ تا ۷۶ سانتی متر می باشد.

 

 

مینای ساحلی
مینای ساحلی

 

 

مینای معمولی (Acridotheres tristis)

مینای معمولی که به آن مینای هندی نیز گفته می شود، پرنده بومی آسیاست که در کشورهای ایران، پاکستان، هندوستان، نپال، بوتان، بنگلادش، سریلانکا، افغانستان، تاجیکستان، ترکمنستان، میانمار، مالزی، سنگاپور، تایلند و چین یافت می شود. مینای معمولی دارای رنگ قهوه ای، سری سیاه و قسمت های زرد رنگ دور چشم ها می باشد. پاها و نوک به رنگ زرد روشن است. قسمت های زیر بال و زیر دم سفید رنگ می باشد. نر و ماده شبیه هم هستند. مینای معمولی پرنده ای پر سر و صدا و قدرتمند در تقلید صداست. این پرنده آشیانه خود را در سوراخ درختان و یا دیوارها می سازد و پرنده ای قلمروطلب است. این پرنده اغلب ۴ تا ۶ تخم می گذارد و ۱۷ تا ۱۸ روز روی تخم ها می خوابد. مینای معمولی از حشرات، پستانداران کوچک، دانه ها، میوه ها و در محیط زندگی انسان ها از زباله ها تغذیه می کند. مینای معمولی عاشق ملخ است.

 

 

مینای معمولی
مینای معمولی

 

 

مینای بالی (Leucopsar rothschildi)

مینای بالی یا مینای روچشیلد که در زبان محلی جالاک بالی نامیده می شود، پرنده ای با اندازه متوسط است که حدود ۲۵ سانتی متر می باشد. این پرنده تماما سفید رنگ است و نوارهای سیاه رنگی بر روی دم و بال ها وجود دارد. دور چشم بدون پر و آبی رنگ است، پاها خاکستری و نوکش زرد رنگ می باشد. این پرنده بومی جزیره بالی در اندونزی است و در سال ۱۹۱۰ کشف شد و در سال ۱۹۹۱ به نماد بالی تبدیل گشت. عکس این پرنده بر روی سکه ۲۰۰ روپیه ای اندونزی وجود دارد. زاد و ولد این پرنده در فصل پرباران بالی می باشد.

آشیانه معمولا در سوراخ درختان ساخته می شود و ماده ها ۲ تا ۳ تخم می گذارند. در سال ۲۰۱۵ کمتر از ۱۰۰ مینای بالی در طبیعت ثبت شده و تخمین زده می شود که حدود ۱۰۰۰ مینای بالی در اسارت وجود داشته باشد. این پرنده در ردیف گونه ای در معرض انقراض طبقه بندی می شود.

 

 

مینای بالی
مینای بالی

 

 

 

در شرایط اورژانس با دامپزشکی یارا در شیراز تماس بگیرید.
شما می توانید قبل از مراجعه حضوری به مراکز درمانی دامپزشکی و یا مراکز تجاری دامپزشکی جهت دریافت مشاوره رایگان با دکتر مردانی تماس بگیرید

۰۹۱۷۲۲۷۴۰۱۹

لطفا امتیاز بدید

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا