درمان بیماری پاروا و اسهال خونی سگ در شیراز

طرز درمان بیماری پاروو ویروس سگ

درمان بیماری پاروا سگ در شیراز | درمان پاروو ویروس سگ در شیراز | درمان اسهال خونی توله سگ

اگر علایم بیماری پاروو را در سگ خود دیدید و شک دارید که سگ شما پاروا ویروس دارد یا خیر، باید سریعا به دامپزشک مراجعه کنید .

تشخیص سریع را در اولویت قرار دهید
پاروو یک ویروس مرگبار است که نیاز به مراقبت های شدید دارد .

دامپزشک شما احتمالا پیشنهاد می کند که سگ خود را بستری کنید تا درمان حمایتی لازم را دریافت کند و تحت نظر باشد ولی این مورد کاملا بستگی به شرایط شما دارد . بسته به شدت بیماری ، دامپزشک شما ممکن است یک سری از داروها، از جمله آنتی بیوتیک ها را برای جلوگیری از ورود عفونت های باکتریایی از طریق دیواره آسیب دیده روده ، به سگ تجویز کند. بدتر از آن ، پاروو همچنین توانایی سگ را برای مقابله با عفونت ها بسیار کاهش می دهد و باعث کاهش تعداد سلول های سفید خون می شود. دامپزشک شما سرم و داروهای مناسب از جمله آنتی بیوتیک ها و داروهای تقویتی را از طریق سرم به سگ تجویز می کند . این سرم چند مرتبه و چند روز بعد از درگیری مدام باید تکرار شده تا بهبودی حاصل شود .

به همین دلیل است که مراجعه به دامپزشک بهترین کاری است که می توانید برای سگ خود انجام دهید.

شما می توانید درصورت نیاز قبل از مراجعه حضوری به مراکز درمانی جهت دریافت مشاوره رایگان با دکتر مردانی تماس بگیرید : ۰۹۱۷۲۲۷۴۰۱۹

بیشتر توله سگهایی که طی ۳ تا ۴ روز اول زنده ماندند، بهبودی کامل خواهند داشت که معمولا یک هفته طول می کشد. دامپزشک برای سگ شما یک برنامه ریکاوری مناسب تنظیم خواهد کرد .

به خاطر داشته باشید هر چه بیماری زودتر تشخیص داده شود درمان قطعی تر خواهد بود . 

خانم دکتر مردانی با تکیه بر تخصص کاملا مرتبط ، تجربه و ارتباطات در زمینه دامپزشکی و ایجاد شبکه های قوی مشاوره ای در شهرهای شیراز یزد کرمان تهران اصفهان مشهد بوشهر ارومیه و شهرکرد بهترین مشاوره قبل از مراجعه مستقیم به مراکز درمانی و خدماتی دامپزشکی جهت درمان بیماری پاروا در سگ ها را در اختیار شما قرار خواهد داد تا در کمترین زمان و با کمترین هزینه و با توجه به شرایط شخصی شما به جواب درست دست پیدا کنید.


شما می توانید درصورت نیاز قبل از مراجعه حضوری به مراکز درمانی جهت دریافت مشاوره رایگان با دکتر مردانی تماس بگیرید

۰۹۱۷۲۲۷۴۰۱۹

عامل و تاریخچه بیماری :
عفونت پاروو ويروس يا  پاروو(Parvo) كه اصطلاحا به ان ويروس اسهال و استفراغ پاروویی سگ نیز ميگويند يك بيماري بسیار مسری و خطرناك ویروسی مخصوصا  براي توله سگ هاست.اين ويروس از خانواده پاروویروس ها است که با درگير نمودن روده ها و مغز استخوان می تواند موجب  اسهال ، استفراغ و كاهش توانايي دفاعی بدن در مقابل عفونت ميشود.عوارض اين بيماري در توله ها بسيار شديد تر از بالغين است. نژادهاي لابرادور ، دوبرمن و روتویلر نسبت به اين ويروس حساستراز دیگرنژادها هستند با اين وجود تمام نژادها و نژادهاي دورگه نيز درخطر ابتلا به اين بيماري میباشند.
پاروو يك بيماري نو ظهور است كه در اواخر دهه ۷۰ ميلادي شناخته شد. قبل از ان اين ويروس وجود نداشت؛به نظر ميرسد اين ويروس در اثر ايجاد تغييراتي در پاروو ویروسهای دیگر حيوانات مثل گربه ها تبديل به این  ويروس مخصوص سگها شده است.به همین خاطر شاید پاروو سگ بتواند به گربه نیز انتقال پیدا کند . در ابتدا شکل گیری ، اين ويروس تمام رده سنی سگها را مبتلا مي ساخت اما هم اكنون بيشتر توله های کوچکتر از ۶ ماه را الوده ميكند.اين به خاطر اين است كه سگهاي بالغ و مسن يا از طريق ابتلا به بيماري پاروو يا از طريق واكسيناسيون به بیماری مقاوم  شده اند.این بیماری در تمام نقاط جهان وجود دارد اما در مناطق با اب و هوای گرم و مرطوب (مثل ایران) و شروع فصل بهار و تابستان بیشتر دیده میشود.
پاروو ويروس با صدمه زدن به سلولهاي سالم فعال بدن باعث جلوگيري از  تکثیر اين سلولهاي ميشود.اين ويروس با از بين بردن پرزهای روده ، باعث عدم جذب مواد غذايي مي شوند؛همين موجب ميشود حيوان ناتوان شده و روده در معرض عفونت قرار بگیرد . عفونت ميتواند به خون نیز سرایت کند.همچنين پارو ويروس ميتواند وارد مغز استخوان شده و به ان صدمه بزند.چون مغز استخوان محل ساخت و ساز سلولهاي خون مثل گلبول قرمز و سفيد است؛تخريب این قسمت باعث كاهش توليد گلبولهاي سفيد كه كار دفاع از بدن را بر عهده دارند ،منتهی ميشود.كاهش گلبولهاي سفيد موجب اختلال در عملكرد ايمني و تضعيف توان دفاعي بدن گشته و سگ را در معرض خطر ابتلا به دیگر عفونت ها (عفونتهای ثانویه) قرار میدهد.

انتقال پاروو ویروس چگونه است؟

ویروس از طریق لیسیدن ، بو كردن یا خوردن فضولات یا هر چیزی كه با فضولات الوده به پاروو ویروس در تماس باشد می تواند انتقال پیدا كند.پس از وارد شدن ویروس به دهان به روده ها رفته و در انجا شروع به تکثیر می كند.در هر قاشق چای خوری از مدفوع حیوان الوده به پاروو، تقریبا حدود یك میلیارد ویروس وجود دارد.این ویروس ها در خارج از بدن سگ بسیار سخت جان و با دوام اند به طوری كه در محیط ویروس میتواند تا حدود ۶ ماه زنده بماند. ویروس به حدی سخت جان است كه برای از بین بردن ان در خاك می بایست تمام گیاهان را از بین برد.برای از بین بردن این ویروس می بایست محیط خانه شسته و اب كشیده ، سپس با وایتكس رقیق شده (۱ قسمت وایتكس با ۳۰ برابرش اب) ضد عفونی شود.در معرض نور خورشید قرار دادن وسایل الوده میتواند باعث سرعت بخشیدن به از بین رفتن ویروس شود .پارو ویروس میتواند چندین روز قبل از ظهورعلایم بیماری و همچنین تا ۲ هفته بعد از بهبودی نیز از فضولات سگ الوده دفع شود.

ویروس پاروا چه ویروسی است و چه علائمی دارد؟

پاروا یکی از بیماری های سگ هاست که بسیار مسری بوده و می تواند باعث التهاب بسیار شدید روده سگ شود. این ویروس میتواند به گلبول های سفید خون حمله کند و هنگامی که حیوانات جوان آلوده می شوند، به عضله ی قلب آنها آسیب بزند و مشکلات قلبی طولانی مدت را ایجاد کند. علائم عمومی آن بی حالی، استفراغ شدید، از دست دادن اشتها و اسهال خونین و بدبو است که می تواند موجب کم آبی  تهدید کننده برای حیات حیوان شود.این ویروس بسیار مسری است و می تواند  توسط هر شخص، حیوان یا شی که در تماس با مدفوع سگ آلوده قرار می گیرد، انتقال پیدا کند و ماه ها در یک محدوده زنده بماند و ممکن است در اشیای بی جان مانند کاسه های غذا، کفش ها، لباس ها، فرش و زمین زنده بماند. متخصصین بر اساس علائم بالینی و آزمایش  ویروس پاروا را تشخیص می دهند و با وجود این که آزمایش های صددرصد دقیقی در این خصوص وجود ندارد دامپزشک شما ممکن است آزمایش های اضافی و آزمایش خون را نیز توصیه کند ولی باید بدانید که بعضی سگ ها نیز در معرض خطر و حساسیت بیشتری قرار دارند. توله سگ ها و سگ های نوجوان که واکسینه نشده اند بیشترین حساسیت را به این ویروس دارند و نژاد هایی که در معرض خطر بیشتری هستند، عبارتند از روتوییلر، دوبرمن، تریر آمریکایی.

چگونه می توان از پاروا ویروس جلوگیری کرد؟

شما می توانید سگ خود را در برابر این قاتل احتمالی محافظت کنید. مطمئن شوید که او واکسن های خود را به موقع گرفته است. معمولا توصیه می شود که توله سگ ها با واکسن های ترکیبی واکسینه شوند تا از ابتلا به بیماری های مختلف که مدام در معرض آنها قرار میگیرند مصون بمانند. یک واکسن معمولی، به نام “۵-in-۱″، توله سگ ها را از دیستمپر و هپاتیت، لپتوسپیروز، پاروویروس و پاراآنفلوآنزا محافظت می کند.

بهترين روش مقابله با پاروويروس ، واكسيناسيون به موقع توله سگ ها میباشد. سگ بیمار باید از تمام سگ های دیگر چه واکسن خورده و چه واکسن نخورده تا حتی ۲ هفته بعد از بهبودی جدا نمود. مادراني كه ايمني در برابر پاروا ويروس را از طريق واكسيناسيون يا مبتلا شدن به بيماري قبلا بدست اورده اند ميتوانند پادزهر(انتي بادي)  بيماري را از طريق شير در ۲۴ ساعت ابتدایی شیردهی به توله ها انتقال دهند. بسته به ميزان پادزهر دريافت شده توله ميتواند از چند هفته تا سه ماه در برابر پاروو مصون باشد.اما نكته اينجاست كه اين پادزهر حاصل از شير مادر به تدریج  در بدن توله ها كاهش پيدا كرده و توله را در معرض خطر ابتلا به اين بيماري قرار دهد. توله سگهای واکسن نشده حدود ۱۳ برابر بیشتر از واکسن شده ها در معرض خطر ابتلا به بیماری قرار دارند. به خاطر اينكه زمان از بين رفتن پاد زهر اکتسابی از مادر درهر توله متفاوت است باید  تمام توله ها را از سن ۶ هفتگي در برابر این بیماری واکسینه کرده و بعد از ان واکسیناسیون هر ۳-۴ هفته یکبار تا سن چهار ماهگی تكرار شود. باید به خاطر داشت که قطع زود هنگام واکسیناسیون در این مراحل ، توله را به شدت مستعد به ابتلا به این بیماری میکند.  واکسن یاداوری باید ۱ سال بعد و سپس هر ۳ سال یکبار تکرار شود. بهتر است تا تكميل اين دوره واكسيناسيون توله ها از محيط هاي الوده دور نگاه داشته شوند. برخی از متخصصان برای توله های نژاد های حساس مثل دوبرمن یا روتویلر یک دوره بیشتر (یعنی در ۵ ماهگی ) نیز واکسن را تکرار میکنند. از تماس سگ واکسن خورده به مدت یک هفته تا وقتی که واکسن اثر خود را بگذارد یا به اصطلاح به بدن بنشیند با محیط هایی که امکان الودگی وجود دارد (مثل پارک ومکان هایی که سگ وجود دارد ) باید جلوگیری شود. غلظت بالای پادزهر مادری در خون توله می تواند تاثیر واکسن را مختل کند. وقتی غلظت این ایمنی مادری کاهش پیدا کند در این وقت است که واکسیناسیون به موقع اهمیت پیدا خواهد کرد . در مواردی ندرتا واکسیناسیون نیز جلوی بیماری را نمیتواند بگیرد. یک فاکتور پیچیده کننده واکسیناسیون در برابر پاروو این است که در توله ها دوره وجود دارد که میزان پادزهر مادری در بدنشان کم است تا او را در برابر بیماری محافظت کند اما از طرف دیگر همین میزان کم پادزهر نیز نمیگذارد که واکسن تاثیر خود را ایجاد کند. به این دوره اصطلاحا دوره آسیب پذیری یا دوره پنجره میگویند. طول این دوره در هر توله از چند روز تا چند هفته متفاوت است. این یکی از دلایلی میتواند باشد  که بعضی از توله ها با اینکه در برابر بیماری واکسینه  شده اند باز به آن مبتلا می شوند. خوشبختانه با تزریق دوره ای واکسن در توله میتوان دوره اسیب پذیری را تا حد ممکن کوتاه نمود.ندرتا بعضی از سگها به صورت ارثی به تزریق واکسن پاسخ نمیدهند و میتوانند به پاررو مبتلا شوند. بر خلاف تصور بعضی تزریق واکسن باعث ایجاد بیماری در سگ نشده و این واکسن ها بسیار ایمن میباشند.  ويروس در محیط خارج از بدن به حدي مقاوم است كه براي از بين بردن ویروس در خاك ممکن است  با استفاده از ضد عفونی کننده مناسب باعث شد تمام پوشش گياهی از بین برود. براي از بين بردن اين ويروس مي بايست محيط و وسایلی که احتمال الوده شدن به ترشحات سگ بیمار را دارند شست و اب كشيد سپس با وايتكس رقيق شده (۱ قسمت وايتكس با ۳۰ برابرش اب) ضد عفوني نمود. در معرض نور خورشيد  یا اشعه مادون بنفش قرار دادن وسايل الوده ميتواند باعث سرعت بخشيدن به از بين رفتن ويروس گردد.

از آنجا که پاروویروس  ماه ها می تواند در یک محیط زنده بماند، اگر می خواهید مراقبت بیشتری در خصوص عدم ابتلای حیوانتان به این بیماری داشته باشید به این نکته توجه کنید: حتی با ضدعفونی کردن و شستشوی عالی اشیا و وسایل ، پاروویروس می تواند زنده بماند زیرا این ویروس در برابر بسیاری از ضدعفونی کننده های معمولی مقاوم است.شما میتوانید  برای ضدعفونی از محلول یک قسمت سفید کننده به ۳۰ قسمت آب استفاده کنید که در آن مواد آلی وجود ندارد و میتوانید اسباب بازی های آلوده سگ، ظرف غذا و کاسه آب او را  که باید به درستی تمیز شوند، ده دقیقه در این محلول ضدعفونی قرار دهید.اگر فکر می کنید که جایی بوده اید که ممکن است آلودگی در آنجا وجود داشته باشد میتوانید ازین محلول برای ضدعفونی کردن کف کفش خود استفاده کنید. مناطقی که برای تمیز کردن سخت تر هستند (برای مثال، مناطق چمن دار، موکت و چوب) ممکن است نیاز به ضدعفونی کننده به صورت اسپری داشته باشند .

چگونه پاروو ویروس تشخیص داده می شود؟

هر وقت در سگهای جوان واكسینه نشده علایمی از قبیل بی اشتهایی ،اسهال و استفراغ دیده شده می بایست به بیماری پاروا ویروس مشكوك شد.در ایران برای تشخیص از كیتهای ایمنوکروماتوگرافی سریع (همانند تست حاملگی توسط ادرار)استفاده میشود. .دامپزشك مقداری از مدفوع حیوان را رقیق كرده و داخل كیت می ریزد و سپس پاسخ در عرض ۱۰ دقیقه مشخص میشود. اگر دو خط نوار کیت قرمز شد نشان دهنده مثبت بودن ازمایش است و نشان میدهد که سگ به ویروس الوده شده اما اگر یک خط قرمز بر روی نوار روشن شود منفی بودن ازمایش تفسیر میشود.ازمایش خون و كاهش تعداد گلبولهای سفید نیز می تواند در تایید تشخیص این بیماری كمك كننده باشند.

درمان پاروا ویروس سگ

همانند بسیاری از بيماريهاي ويروسي اين بيماري نيز درمان قطعي ندارد. اما ميتوان با انجام  درمانهاي حمايت کننده و رسيدگي مناسب باعث شد كه طول دوره بیماری  سپري گشته تا سگ دوباره قادر به غذا خوردن شود و به زندگي خود ادامه دهد. اغلب توله هايي كه تحت درمان هاي حمايتي قرار نمي گيرند بعد از چند روز در اثر ازدست دادن بیش از حد اب بدن و يا سرایت عفونت به خون دچار شوک گشته و تلف میشوند. بستري شدن در مرکز دامپزشکی شانس زنده ماندن توله را به مراتب بيشتر از مراقبت در خانه ميكند. اگر تصميم به ادامه درمان سگ مبتلا  در خانه را داريد در صورت داشتن سگهای دیگر ميبايست سگ بيمار را از دیگر سگها (حتی سگهای واکسینه شده) کاملا جدا نگاه دارید .هیچ واکسنی صد درصد تضمین  نمیکند سگ در برابر بيماري مصون شود. سگ بيمار باید در محل ارام و ساكت بدون استرس نگهداري شود.
چون خود ويروس را نمي توان با هيچ دارويي از بين برد اصول درمان حمایتی بر پایه سرم درمانی ، جلوگیری از ایجاد عفونت های خونی با استفاده از انتی بیوتیک ها  ، تصحیح میزان پتاسیم و قند خون ، متعادل ساختن میزان فشار خون ، جلوگیری از استفراغ  ، کنترل درد  و تغذیه کمکی می باشد . در مواردی نیز شاید نیاز به انتقال خون باشد.اغلب وقتی مرحله حاد بیماری سپری گردد می توان داروهای ضد انگل روده ای تجویز شوند.
در موارد خفیف بیماری برای سرم درمانی میتوان سرم را به صورت تزریق زیر پوستی انجام داد اما اگر بیماری شدید باشد میبایست سرم درمانی از طریق داخل رگی انجام شود.
درمان پاروا سگ در شیراز
با این که در اكثر موارد اين درمانها جان حيوان را نجات ميدهند اما بعضي وقتها که بيماري شديد و یا سن توله کم (۶-۸ هفته ) باشد حتي اين درمانها نيز موثر واقع نشده و سگ جان خود را از دست میدهد . نكته مهم اين است که در مرحله حاد بیماری تا وقتی استفراغ به خوبی کنترل نشده و دامپزشك اجازه نداده هيچ دارويي را نبايد به صورت خوراكي به حيوان داد.همچنين از دادن اب و غذا نیز میبایست خوداري شود. دارو دادن و يا اب و غذا خوردن  موجب تشديد استفراغ و بدتر شدن اوضاع سگ میگردد. .وقتي استفراغ تحت كنترل در امد بنا به نظر دامپزشك ۱۲-۲۴ ساعت بعد از قطع شدن استفراغ میتوان ابه تدريج شروع به در اختیار گذاشتن مقادير كم اب به سگ کرد.اگر سگ بالا نياورد سپس كمي غذاي له شده و پوره مانند  قابل جذب (برنج با سینه مرغ پخته شده) به حيوان داده شود. ميزان اب و غذا را كم كم ( بسته به شرایط سگ ) مي توان افزايش داد.در هر زمانی حیوان دچار استفراغ شد ، اب و غذا کاملا قطع و پس از ۱۲ ساعت بعد از اخرین استفراغ دوباره به همان روش شروع شود . به هیچ عنوان نباید در صورت خوب بودن اشتهای سگ وسوسه شد و مقدار زیادی غذا در اختیار سگ قرار داد. در صورتی که استفراغ کنترل نشود انگاه دامپزشک ممکن است برای رساندن مواد غذایی به بدن از لوله های تغذیه ای که در روده جایگذاری میشوند یا تغذیه داخل رگی استفاده کند.این روشها احتیاج به بستری شدن حیوان در مرکز دامپزشکی دارد.
پس از بهبود مدتی طول میکشد که حیوان به وضعیت مطلوب برسد . تغذیه با مواد غذایی مقوی که پر کالری هستند در دوران نقاهت باعث تقویت سگ میشود

نوشته های مشابه

یک نظر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
Call Now Buttonتماس و مشاوره دکتر مردانی